[μουσική συλλογή] Νύχτες αλήτισσες

πρώτη ανάρτηση 02.08.2007
Λαϊκά τραγούδια, αληθινές νυχτερινές ιστορίες, μια συλλογή αναμνήσεων στην οποία ο καθένας θα βρει κάτι από τον εαυτό του...

Τη συλλογή την ονόμασα "Νύχτες αλήτισσες" και όταν την έφτιαχνα είχα στο μυαλό μου όλη αυτή την καψούρα που προσπαθούμε ατελείωτα βράδια να "σβήσουμε" μέσα σε ένα ποτό, προσπάθησα να κάνω ένα soundtrack για "τα αληθινά" μιας νύχτας που αυτή δεν είναι εκεί και αυτός πονάει και την ψάχνει...

Το συναίσθημα ξεκινάει σε "κύματα" με τον τρόπο που ένας άντρας (τουλάχιστον από αυτούς τους συναισθηματικούς που ξέρω) βιώνει την "εγκατάλειψη": στην αρχή "χαλαρά", άνετα, ξεκούραστα, σιγά σιγά ζορίζουν τα πράγματα όσο "καις ατμούς" και περπατάει ο Johny μέσα σου να βρει την πέρδικα του...

Τώρα αν είσαι πιτσιρικάς, στη μέση του δρόμου το αλλάζεις και επιστρέφεις "στην πραγματικότητα" του Νίνο, αυτά έχει η ζωή. Αν είσαι λίγο μεγαλύτερος, τότε πολλά πράγματα είναι "σίγουρα", χάνεις την επαφή με το χρόνο, αναρωτιέσαι "που να πάω", φτάνει "πέντε το πρωί" και εσύ ακόμα φωνάζεις "μείνε". Τελικά συμβιβάζεσαι και είσαι έτοιμος να δεχτείς τα πάντα, "μόνο μη μου πεις πως μ' αγαπάς"...

Συνήθως στο σημείο αυτό έχεις πια αδειάσει όλο το μπουκάλι, το μόνο που σε σώζει είναι ο φίλος που θα έρθει να σε "τραβήξει" πίσω, να σε βάλει κάτω από το ντους, να σου ξαναδώσει την αισιόδοξη, την αλήτικη πλευρά σου...

Μη μου πείτε ότι κάπου μέσα σ' αυτά δεν βρήκατε ένα κομμάτι από το παρελθόν σας, είπαμε θα πούμε "τα αληθινά μας"...

Δείτε τα τραγούδια που χρησιμοποίησα για να "ντύσω" την παραπάνω ιστορία, αν τα έχετε φτιάξτε το σκηνικό (σαλόνι, παρέα με τις αναμνήσεις, χαμηλά φώτα, ουίσκι σε χαμηλό ποτήρι με πάγο, φρέσκο πακέτο αν καπνίζετε) και ...enjoy !! Αν δεν τα έχετε, υπάρχει και το σχετικό link (το άτομο πάλι φρόντισε), λίγα λεπτά υπομονή και
εδώ είμαστε...

01. Πες μου τ' αληθινά σου / Δημήτρης Μητροπάνος & Μελίνα Κανά
02. Νύχτες αλήτισσες / Νότης Σφακιανάκης
03. Εδώ / Στέλιος Ρόκκος
04. Αν χαθείς τι θα κάνω / Βασίλης Καρράς
05. Άστατος / Πασχάλης Τερζής
06. Ένα παράπονο / Γιώργος Μαργαρίτης
07. Δε νοιάζεσαι / Κωνσταντίνος Θαλασσοχώρης
08. Μετά / Γιάννης Βαρδής & Πασχάλης Τερζής
09. Μήπως είμαι τρελός / Νότης Σφακιανάκης
10. Θαύμα / Νίκος Μακρόπουλος
11. Μετά από μένα ποιόν θα καταστρέψεις / Διονύσης Μακρής
12. Δε σε χρειάζομαι / Νότης Σφακιανάκης
13. Επηρεάστηκα / Νίνο
14. Σίγουρα / Σταμάτης Γονίδης
15. Γιατί φεγγάρι / Πασχάλης Τερζής
16. Φύγε κι εσύ / Πάνος Κιάμος
17. Μα που να πάω / Θέμης Αδαμαντίδης
18 .Πέντε το πρωί / Θάνος Πετρέλης
19. Μείνε / Χρύσπα & Θέμης Αδαμαντίδης
20. Μόνο μη μου πεις πως μ' αγαπάς / Αντώνης Ρέμος
21. Ναι / Κώστας Μαρτάκης
22. Μα ποτέ μην ξεχάσεις / Σταμάτης Γονίδης

Οι "νύχτες αλήτισσες" του εξωφύλλου...

"Ρε άτομο, πως σου ήρθε και διάλεξες πίνακα για εξώφυλλο, δε μας έχεις συνηθίσει...", ήταν η ερώτηση. Ομολογώ ότι στο "Νύχτες αλήτισσες" έκανα κάποια "ασυνήθιστα" πράγματα, ένα από αυτά ήταν και το εξώφυλλο. Διαβάστε όμως την παρακάτω ιστορία και θα καταλάβετε.

Κυριακή βράδυ, ΤΟ ΑΤΟΜΟ είναι στο καράβι και γυρίζει από Ζάκυνθο, στα ακουστικά "παίζει" η νέα συλλογή "Νύχτες αλήτισσες" για να περνάει η ώρα. Στο σαλόνι, μεταξύ άλλων, οικογένεια από την οποία "ξεχωρίζει" ο μεγάλος υιός, παλικαράκι καμιά εικοσαριά χρονών, και η συνομήλικη φιλενάδα του, "μια μελαχρινή κούκλα ζωντανή" που λέει και το τραγούδι. Είναι στον κόσμο τους, απολαμβάνουν τον έρωτα τους, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, δεν υπάρχει κανείς άλλος γι' αυτούς...

Ως εδώ υπέροχα. Κάποια στιγμή η μικρή (μπλουζάκι κολλητό, σορτσάκι κοντό, κ.λπ.) καταλαβαίνει ότι συγκεντρώνει πάνω της ανδρικά βλέμματα και ξυπνάει μέσα της η "ΓΥΝΑΙΚΑ" !!! Περισκοπική σάρωση χώρου, εντοπισμός κοινού-στόχου και μετά ...βούρ στο παλικαράκι, παθιασμένες αγκαλιές και φιλιά για να ζηλεύουν αυτοί που κοιτούν και δεν έχουν. Περνάει λίγη ώρα, σηκώνεται επιδεικτικά, τονίζει τα "κρίσιμα σημεία" και προχωρά "κουνιστή, λυγιστή" για βόλτα, τραβώντας το παλικαράκι από το χέρι και σκορπώντας μια-δυο προσεκτικές, διαπεραστικές ηδυπαθείς (ή - λαϊκά - καβλωτικές) ματιές στα πέριξ...

"Κοίτα να δεις", σκέφτομαι, "τελικά η γυναίκα το 'χει μέσα της απ' όταν γεννιέται, δε γλυτώνουμε με τίποτα". Εκεί ακούω διπλανό μοναχικό συνταξιδιώτη, σοβαρό κύριο επίσης, να μουρμουρίζει (θα το γράψω ευγενικά, ένεκα το Ε.Σ.Ρ.) "τελικά όντως το αιδοίο ελκύει σκάφος..."

Εκεί, οι "Νύχτες αλήτισσες" απόκτησαν μορφή, το εξώφυλλο που είδατε. Τελείωσα και ξανακοίταξα το ζευγαράκι μας, χαίρονταν ο ένας τον άλλο, όπως όταν τους πρωτοείδα. Έκλεισα το laptop, είχαμε φτάσει στο λιμάνι, κατεβήκαμε, ο καθένας πήρε το δρόμο του. Στο αυτοκίνητο, όταν ξανάκουσα τη συλλογή, έφερα ξανά την εικόνα στο μυαλό μου, μου άρεσε, αποφάσισα να την κρατήσω. Σήμερα σας τη ζωγράφισα και με λέξεις. Ελπίζω να τη χαρείτε...