Fire... ή η αξία του κυνηγού!!

 

Fire - Bruce Springsteen and the E Street Band...

I'm driving in my car, I turn on the radio
I'm pulling you close, you just say no
You say you don't like it, but girl I know you're a liar
`cause when we kiss, fire

Late at night I'm takin' you home
I say I wanna stay, you say you wanna be alone
You say you don't love me, girl you cant hide your desire
'cause when we kiss, fire

You had a hold on me, right from the start
A grip so tight I couldn't tear it apart
My nerves all jumpin' actin' like a fool
Well your kisses they burn but your heart stays cool

Romeo and Juliet, Samson and Delilah
Baby you can bet their love they didn't deny
Your words say split but your words they lie
'cause when we kiss, fire.

(προτιμώ τη live ερμηνεία, ταιριάζει καλύτερα με τον τίτλο...)

Για χαλάρωση ...bouree!!



Ομολογουμένως ήταν μια τρελή βδομάδα... Και σχετικά παραγωγική, παρά τις αντιξοότητες... Όσο μπορούμε να μιλήσουμε δηλαδή για παραγωγικότητα μέσα σε αυτό το ηλίθιο αρρωστημένο κλίμα που μας έχουν υποχρεώσει να ζούμε οι διάφοροι φαιδροί κρατικοδίαιτοι... Τέλος πάντων...

Το αποφάσισα, αύριο θα φύγω από την πόλη, ένα τριήμερο ξεκούρασης κοντά στη θάλασσα είναι ότι χρειάζομαι, την άλλη εβδομάδα τρία σημαντικά ραντεβού και ένα ταξίδι υπόσχονται μέρες πλήρεις κοπώσεως...

Απόψε λοιπόν έψαξα μια ακόμα ευκαιρία να χαλαρώσω, και τη βρήκα (τι πρωτότυπο!!!) στη μουσική. Εδώ ακριβώς μπαίνετε εσείς: σας σκέφτηκα ακροατές και αναγνώστες μου!! Σας σκέφτηκα την ώρα που το σύγχρονο ηλεκτρόφωνο (το mp3 player ντε...) άρχισε να αραδιάζει μία μία τις νότες και τα ακόρντα του Jon Lord (τέως Deep Purple) και του Bouree από τον προσωπικό του δίσκο Sarabande (1975), μιας ομολογουμένως εμπνευσμένης δουλειάς που ταιριάζει τη συμφωνική ορχήστρα και τη ροκ μπάντα...

Και αφού σας θυμήθηκα, έψαξα και το βρήκα στο YouTube για να το μοιραστώ μαζί σας. Το τραγούδι αυτό (και όλον τον δίσκο) το είχα πρωτακούσει μαθητής σε μια βραδινή εκπομπή του Πητ Κωσταντέα στο κρατικό ραδιόφωνο, Rock Club λεγόταν αν θυμάμαι καλά, έβγαινε στον αέρα δυο φορές τη βδομάδα, Τρίτη και Πέμπτη στις εννιά (ή ίσως στις 10)...

Τότε τα ακούσματα μου κινούνταν σε πιο mainstream rock ήχους, άκουγα Stones, Beatles, Who, Gallagher, Zeppelin, Purple, Pink Floyd... Ακολούθησε, όπως καταλαβαίνετε η εποχή των αναζητήσεων, η εποχή των ορχηστρικών Purple, της ψυχεδέλειας, της μη συμβατικής μουσικής που με βοήθησε να ελευθερώσω σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη μου, το μυαλό μου...

Ο σκοπός είναι παραδοσιακός μπαρόκ και μάλιστα ο Jon Lord σχολίαζε στο εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης σε δίσκο βινυλίου: «The theme behind the music on this album is that of a baroque dance suite. A form of music which was brought to its highest level by Bach».

Έχοντας κάνει το σχετικό ψάξιμο, θα σας προσθέσω ότι το Bouree είναι ένας παραδοσιακός χωρός στη Γαλλία, μάλιστα ο Bach εμφανίζεται να έχει συνθέσει αρκετά Bouree. Ίσως κάποιο από αυτά να ήταν και η πηγή έμπνευσης του Jon Lord. Για την ιστορία, η κιθάρα που θα ακούσετε στο μοναδικά μελωδικό σόλο στο μέσο περίπου του κομματιού είναι του Andy Summers, κιθαρίστα αργότερα των Police.

Όσο για αυτούς που κάνουν κέφι να ψάχνουν και να συγκρίνουν μπορούν να αναζητήσουν κοινά ακόρντα και σκοπούς του Bouree του Jon Lord, στο Bouree των Jethro Tull.



Είναι μια ροκ διασκευή του Ian Anderson, βασισμένη στο «Suite in E Minor for Lute» του Johan Sebastian Bach. από το άλμπουμ «Stand Up» (1969) των Jethro Tull, άκουσμα μεταγενέστερο, των φοιτητικών μου χρόνων, από έναν ραδιοερασιτέχνη ροκά στα Γιάννενα που σπούδαζα. Προσέξτε το φλάουτο, κυριαρχεί και δημιουργεί τη χάρη και την ελευθερία του χορού, ενώ οι κιθάρες, το μπάσο και τα drums δένουν τον ήχο σε ένα δυναμικό και όμορφο σύνολο.

Σας εύχομαι καλή ακρόαση !! Και καλή χαλάρωση !! Και καλό Σαββατοκύριακο...

Ο τρελλός...



Λοιπόν... Κατόπιν σύντομης και ωρίμου σκέψεως αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να είμαι λιγουλάκι τρελός, λιγουλάκι αντισυμβατικός, λιγουλάκι ανατρεπτικός αλλά πάντα σταθερός στην άποψη μου και την έκφραση της, πάντα ανοιχτός σε ερεθίσματα και προκλήσεις, πάντα δεκτικός σε σκέψεις και επιχειρήματα...

Κι επειδή αποφάσισα όλα αυτά, αποφάσισα να το «γιορτάσω», ανασύροντας και ακούγοντας έναν από τους παλιούς και λιγότερο γνωστούς τρελλούς της ελληνικής δισκογραφίας, τον Τρελλό από τους Daltons (όχι του Λούκυ Λουκ, τους άλλους, τους δικούς μας...), ένα από τα παλιά 45άρια της ελληνικής ροκ σκηνής του '70.

Συνθέτης του ο Μάκης Παπανικολάου, στιχουργός ο Τάκης Ζυγούμης. Ήταν η Α' όψη από το πρώτο δισκάκι ενός συγκροτήματος που έγινε περισσότερο γνωστό αργότερα το 1972 με την ελληνόφωνη διασκευή του «Γιεζαέλ» των Ιταλών Delirium...
O Τρελλός (The Daltons)

Φορούσε άσπρο τρύπιο παντελόνι
γραβάτα ροζ και πράσινο σκουφί
τη μέρα χόρευε και τραγουδούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Σ' ένα υγρό δωμάτιο κάθε βράδυ
με το φεγγάρι απάνω συντροφιά
και σαν τον βλέπανε που του μιλούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Στον κόσμο τώρα χρόνια μοναχός του
κανείς δε μίλαγε για συγγενείς
το φως και τα λουλούδια αγαπούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Το κομματάκι το γνώρισα αρκετά χρόνια μετά, στα τέλη της δεκαετίας του '80, και το αγάπησα για τον καταπληκτικό συνδυασμό του φλάουτου, που ως τότε είχα συνδέσει με τον Ian Anderson και τους Jethro Tull...

Σε σημείο που, αφού άκουσα τον Τρελλό και ελλείψει You Tube, mp3s και οικονομικών πόρων, να περάσω ένα ολόκληρο απόγευμα «φιλοξενούμενος» στο δωμάτιο δισκοθήκη ενός φίλου ακούγοντας ένα ένα όλα τα βινύλια των Tull για να ανακαλύψω την ...αντιγραφή.

Σας αφήνω όμως τώρα να ακούσετε το τραγουδάκι, πάω στο φως και τα λουλούδια μου... σας χαιρετώ, κι εγώ, ο τρελλός, και το άτομο μου... μπουρδουμπλούμ...

...τραγουδήστε στο φως, στη ζωή!!



«εξαφανίστηκες»... έτσι άρχισε η κουβέντα της επανασύνδεσης με τον Κώστα, έναν παλιό καλό φίλο με τον οποίο είχαμε να μιλήσουμε πάνω από πέντε χρόνια... «εσύ εξαφανίστηκες», απάντησα... γελάσαμε... μεγαλόφωνα, ντόμπρα, με όλο μας το σώμα, όπως γελάνε οι άντρες, οι φίλοι, στο δρόμο για τον πλησιέστερο φραπέ, την πλησιέστερη μπύρα...

η ζέστη του μεσημεριού δε μας εμπόδισε διόλου... είχαμε ζήσει και μεγαλύτερες, τότε που νέοι δημοσιογράφοι παλεύαμε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε κάτι περισσότερο, προσπαθώντας να αναδείξουμε τις δουλειές που άλλοι παρατούσαν ως ανάξιες λόγου...

δυο μεγάλες μπύρες μετά, είχαμε ξαναβρεί το νήμα της ζωής... το νήμα αυτό που κόπηκε όταν εγώ πήγα φαντάρος και ο Κώστας, μεγαλύτερος και ήδη παντρεμένος, αποφάσισε να γυρίσει στο νησί του και να ασχοληθεί με τις εκδόσεις και τις γραφικές σχέσεις... το νήμα αυτό που ενώθηκε ξανά εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα...

το τι είπαμε μας ανήκει αποκλειστικά... είναι δικό μας και δεν το εκχωρούμε... έτσι είναι συνήθως οι άνδρες... κρατάνε μυστικά... λίγα και καλά... και δεν τα μοιράζονται ούτε με τον εαυτό τους, απλά αναθέτουν τη φύλαξη τους, το πέρασμα τους στην άλλη γενιά ο ένας στον άλλο, ο φίλος στον φίλο...

όχι τον όποιο, τον τυχαίο φίλο, τον περιστασιακό, αλλά τον φίλο αυτό που έχει δεθεί στα δύσκολα, στο τελευταίο τσιγάρο, στην τελευταία γουλιά ποτό, στο τελευταίο κατοστάρικο, που αρνήθηκε να βάλει μια γκόμενα πιο πάνω από τον φίλο του, που δοκιμάστηκε και πέτυχε... και γι' αυτό μένει φίλος στο πέρασμα του χρόνου...

θα αναρωτηθείτε τι σχέση έχει ο Βλάσης Μπονάτσος, οι Πελόμα Μποκιού και ο «ύμνος στη ζωή» με εμένα και τον Κώστα... ήταν το τραγούδι που ακούσαμε και τραγουδήσαμε εκείνο το χειμωνιάτικο ξημέρωμα, στην ανατολή του ήλιου, καπνίζοντας μόνοι το τελευταίο τσιγάρο στη γέφυρα της Χαλκίδας...

το θυμηθήκαμε ξανά εκείνο το απόγευμα...

θυμηθήκαμε το ενστικτώδες παιχνίδι στο φανάρι του Καλλιμάρμαρου... θυμηθήκαμε το κυνηγητό στην Κηφισίας, μια εμείς μπροστά, μια αυτές, βγαλμένο θαρρείς από ταινία του Μπελμοντό... θυμηθήκαμε το μπαράκι στον τροχονόμο, το πρώτο που βρήκαμε στο δρόμο μας, την αμηχανία της αρχής, το πηγαίο γέλιο αμέσως μετά και, αργότερα, τη βιαστική καληνύχτα τους που έκοψε βάρβαρα τα όνειρα μας κάπου μετά την Εκάλη...

εκεί που αποφασίσαμε ότι στη ζωή ομορφιά έχουν πρώτα πρώτα οι στιγμές που ζεις με τον φίλο... εκεί που αποφασίσαμε ότι έχουμε βενζίνη ως τη Χαλκίδα και ότι δεν έχουμε δει ποτέ την ανατολή από τη γέφυρα...

τα θυμηθήκαμε ξανά εκείνο το απόγευμα...

«Νύχτα που φεύγει και φέρνει την αυγή...», έπιασε πάλι τον σκοπό ο Κώστας, «λόγια που λέει μια φωνή...» έσπευσα να συμπληρώσω... και ξαναγελάσαμε που είδαμε κεφάλια γύρω μας να γυρνάνε όταν αρχίσαμε ξανά να σιγοψιθυρίζουμε το ρεφραίν... «Πέθανε η μάνα, γεννιέται το παιδί, πλημμυρίζει χαρά όλη η γη, τραγουδήστε στο φως, στη ζωή»... Όπως τότε, εικοσιδύο χρόνια πριν...

Πρέπει να κάνουμε πάρτυ...



Λοιπόν, μερικά τραγούδια από μόνα τους βγάζουν αισιοδοξία!! Και όταν υπάρχει αισιοδοξία και χαμόγελο, υπάρχουν και σοβαρές πιθανότητες να βγει κάτι καλό...!!! Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να κάνουμε πάρτυ !!! Μπορεί να μην έχουμε σπιτικά φαγητά και κορίτσια καυτά, αλλά εν μέσω κρίσης, πρέπει να πετύχουμε να «σκοτώσουμε» τον μεγαλύτερο εχθρό, το φοβισμένο μας εγώ, να βρεθούμε με ανθρώπους, να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, να δώσουμε και να πάρουμε, να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε...!! Αυτή είναι η βασική αρχή της οικονομίας, αυτό που μετράει είναι αυτό που μπορούμε πραγματικά να προσφέρουμε, προϊόν ή υπηρεσία, αυτό πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά και ...να κάνουμε πάρτυ!!

Μπορεί το τραγούδι από τη σειρά «Μίλα μου βρώμικα» να εκφράζει μια συγκεκριμένη παρέα μιας τηλεοπτικής σειράς, απόψε όμως που γύρισα στο σπίτι και το άκουσα, κουρασμένος ή καλύτερα εξουθενωμένος μετά από 16 ώρες «τρεξίματος», μου έφτιαξε τη διάθεση, με ανέβασε...!!! Έτσι παρά την κούραση αποφάσισα να ψάξω να το βρω και να γράψω...!! Και πάρτυ μπορεί να μην κάνω απόψε, αλλά από αύριο θα έχουμε πάρτυ καθημερινά, μόνο που το δικό μας πάρτυ θα λέγεται business networking. Όσοι πιστοί προσέλθετε, γιατί όσοι προσέλθετε δεν θα ζημιωθείτε!! Αυτό το καλοκαίρι θα προσπαθήσω να πηγαίνουμε από ανατροπή σε ανατροπή...!! Και να κάνουμε πάρτυ...!!! Διαδικτυακά, φυσικά, σε βεράντες, σε μπαρ, σε ρουφ γκάρντεν, σε εστιατόρια, σε μεζεδοπωλεία, παντού όπου μπορούμε να βρεθούμε, να γνωριστούμε, να μιλήσουμε και να βρούμε ευκαιρίες να γίνουμε πραγματικά καλύτεροι, οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού...!!!

Τη μουσική και τους στίχους του τραγουδιού έγραψαν ο Γρηγόρης Κόλλιας και η Μυρτώ Κοντοβά, και συμμετέχει όλο το βασικό κάστ της σειράς ήτοι οι Γεράσιμος Γεννατάς, Μαρία Κωνσταντάκη, Δημήτρης Αγαρτζίδης, Γιάννης Σπαλιάρας, Κλέλια Ρένεση, Μάρα Μπαρόλα, Γιώργος Κοψιδάς, Βασιλική Κακοσαίου.

Carnival... Καρναβάλι...



Quiz:
Πως λέγεται αυτός που ενώ φέρει 100% ευθύνη για το ότι δεν μπορεί να ρυθμίσει και να εξασφαλίσει ούτε τα στοιχειώδη στα του οίκου του μεταθέτει με αριστοτεχνικό τρόπο το 100% των συνεπειών των παραλείψεων του σε άλλους;;

Παρακαλώ οι απαντήσεις σας να μην περιέχουν τη λέξη «καρναβάλι» ή παράγωγα της, αρκεστείτε στη μουσική που σας χάρισα μέρες που είναι και που συμβαίνουν πλείστα όσα (π.χ. εκλογές πρυτάνεων στα ιδρύματα...), πολλά δε εξ' αυτών κωμικοτραγικά.

Για την ιστορία, το τραγούδι είναι ένα από τα πλέον όμορφα της Βρετανικής μουσικής σκηνής, το Carnival από τους Cardiigans. Χαρείτε το...
Σημείωση: όσοι έχετε την ακατανίκητη όρεξη να απαντήσετε «Έλλην πανεπιστημιακός» παρακαλώ θερμά, σχεδόν εκλιπαρώ, να ...μην το ξανασκεφτείτε.

Δώρο γλυκιά μου...



Σκηνή πριν από λίγη ώρα στο κέντρο της πόλης, στις παρυφές των Εξαρχείων...

Η κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...), ευειδής και χυμώδης, νεαρή, ξανθιά, με τα πληθωρικά τετραγωνικά σάρκας να συναγωνίζονται ποιο θα καταλάβει πρώτο κάποιο από τα λιγοστά τετραγωνικά (εκατοστά;;) υφάσματος που ...βρέθηκαν (τυχαία; δεν νομίζω...) εκεί...!!

Ο κύριος, γραφική φυσιογνωμία, γνωστός clochard της περιοχής, διαβιών δια της ελεημοσύνης κατοίκων και καταστηματαρχών όταν δεν περισσεύει κάποιο μεροκάματο, έχει βγει την βόλτα του στα πέριξ, δια να αλλάξει τον αέρα του...

Όταν...

Όταν βλέπει, χωνάκι παγωτό να εισέρχεται ηδυπαθώς είς τα χείλη της κυρίας (δεσποινίς παρακαλώ...) και κατόπιν να εξέρχεται ωθούμενο από υγρήν γλώσσαν γλείφουσα την κορυφή του παγωτού και όλο αυτό υπεράνω σώματος φιδίσιου και σετ γλουτών (τα τετραγωνικά που λέγαμε στην αρχή) δονουμένων δεξιά αριστερά...!! Η σκηνή εύγλωττος, οπότε δεν περιγράφω περαιτέρω διότι ήδη κινούμαι στα όρια του νόμου περί ασέμνων...

Η ατμόσφαιρα λοιπόν αλλάζει αίφνης... Ο αγαπητός μας clochard κορδώνεται, φτιάχνεται και αρχίζει να τραγουδά, σεινάμενος κουνάμενος, παρακολουθών και ακολουθών εξ αποστάσεως την κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...):

γιό λοΐ γιό λοΐ γιό λοΐ τι τι τι
γιό λοΐ λο λοΐ τι τι
αδελφοί γρασίδη,
είδη καπνιστού,
όλων των ειδών τα είδη,
αδελφοί γρασίδη,

και στο καπάκι...

πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου
πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου

Το φιλοθεάμον κοινό, καταστηματάρχες, περαστικοί και κάποιοι οδηγοί που περίμεναν στο φανάρι, συνειδητοποιούντες το θέμα και το θέαμα και ξεπερνώντας τον αρχικό δισταγμό, στήνει αυτοστιγμεί μια μικρή παράσταση επί δρόμου και πεζοδρομίου, συνοδεύοντας τον αυτοσχέδιο βάρδο...

γιό λο λοΐ λο λοΐ λο λοΐ τι τι
γιό λο λοΐ λο λοΐ τι τι...

Ως άλλοι αλπικοί βουβαλόπαιδες... (εκεί ακούγονται μέρα μεσημέρι τοιούτοι αλαλαγμοί...)

Η δε κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...) αντιληφθείσα ότι ως άλλη μούσα, ...αλπινίστρια αυτή, ενέπνευσε πλείστους Αθηναίους «βουβαλόπαιδες» προς συριγμούς και αλαλαγμούς, και έχουσα τελειώσει το προεξέχον του χωνακίου παγωτό, έριξε μια φαρμακερή ματιά στον clochard και την αυτοσχέδια κομπανία του, δάγκωσε δυνατά και ηχηρά ένα μεγάλο κομμάτι από το χωνάκι (άουτς...) και έστριψε στη γωνία...

Κι μείναμε με το τραγουδάκι... Το οποίο ευτυχώς ευρέθη στο youtube (άτιμη εφεύρεση...) για να μπορέσετε να ξαναδιαβάσετε την παραπάνω ιστορία ακούγοντας το... Και συμμετέχοντας έστω και εκ του μακρόθεν στην κομπανία του clochard μας...



Για την ιστορία, το τραγουδάκι μας έχει στίχους και μουσική Λογό (Γιάννη Λογοθέτη), τραγουδήθηκε από τον Θείο Μήτσο (Δημήτρη Πουλικάκο) και -οι έχοντες- μπορούν να το βρουν στον δίσκο βινυλίου «Ελλαδέξ» που κυκλοφόρησε το 1975 ο Γιάννης Λογοθέτης.

Οι προσεκτικοί και έχοντες μνήμη θα διακρίνουν στο εξώφυλλο του δίσκου σκίτσο ομοιάζον του γνωστού παρουσιαστή Άλκη Στέα, ο οποίος την εποχή εκείνη διαφήμιζε γνωστό απορρυπαντικό από τηλεοράσεως...

Κάπου υπάρχει θεός...



Ο χορός των σκύλων

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Μάνος Χατζιδάκις & Αλίκη Καγιαλόγλου

Μάνος Χατζιδάκις:
Πέντε σκύλοι πεινασμένοι μια ζωή βασανισμένοι
μέσα σε βρισιές και γιούχα βάλανε καινούργια ρούχα
και με γιορτινή φορεσιά
βγήκαν να πάνε βόλτα στου παράδεισου την πόρτα
πίσω από την παλιά εκκλησιά

μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποίος είναι ο δικαστής
να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς

μεσ στην ερημιά του κόσμου ένα χέρι γράφει εντός μου

Αλίκη Καγιαλόγλου:
κάπου υπάρχει θεός

Μάνος Χατζιδάκις:
Πέντε πεινασμένοι σκύλοι στου παράδεισου την πύλη
περίμεναν απ τους πρώτους για να στήσουν το χορό τους
μα προτού η αυγή χαράξει στου ουρανού την Αγια τάξη
χωροφύλακες άγγελοι τους κρέμασαν στο τσιγκέλι

μέσα στην ζωή ποτέ μη ζητάς να βρεις ποίος είναι ο δικαστής
να περπατάς και πάντα να κοιτάς που θα πας να κρυφτείς

φίλοι σκύλοι μη κλαίτε μεσ την σύμφορα να λέτε

Αλίκη Καγιαλόγλου:
κάπου υπάρχει θεός

Μάνος Χατζιδάκις:
κάπου υπάρχει θεός

Ένα τραγούδι τόσο μα τόσο επίκαιρο στις μέρες μας...

Ιδιαίτερα σήμερα που ένας από τους πεινασμένους σκύλους θα βάλει την καινούργια φορεσιά του και θα διαβεί το μεγάλο κατώφλι για να εξηγήσει στους συντρόφους του τα ανεξήγητα...

Όταν χαράζει...



Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,
κι έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν
κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα
υπάρχει τόπος και για σένα.
Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,
χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

Ερμηνεία: Γιάννης Αγγελάκας
Στίχοι - Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Δισκογραφία: Βραχνός Προφήτης (2000)

Υπέροχοι στίχοι, εξαιρετική ερμηνεία... Ένα τραγούδι που εκφράζει τη δύναμη και τη μαγεία που δίνει το χάραμα, η πιο όμορφη και επικίνδυνη στιγμή της μέρας... Τη δύναμη και τη μαγεία του ξεκινήματος της μέρας, της ώρας, της σκέψης, της έκφρασης, το ξέσπασμα της ζωντάνιας, της δημιουργικότητας, της χαράς...

Το τραγούδι αυτό έχει συνδεθεί με μια μικρή ιστορία, προσωπική, δηλαδή ενός φίλου...

Όταν πρωτοκυκλοφόρησε, ένας καλός φίλος συνεργάτης το είχε χαρακτηρίσει «ίσως το πιο θλιβερό τραγούδι που έχει ειπωθεί...». Δεν του άρεσε ποτέ το χάραμα, τα πρωινά τον γέμιζαν με αισθήματα ανάμικτα, σαν αυτά που προκαλεί η μίξη του τζουρά της ανατολής με την ηλεκτρική κιθάρα της δύσης, εκεί στο τέλος του τραγουδιού.

Είχε φτιάξει ένα σκηνικό συμβιβασμού. Ένιωθε ασφαλής, υλικά, έβρισκε γαλήνη, επίσης υλικά, δίπλα σε έναν άνθρωπο «λάθος, με λάθος συμπεριφορές, με λάθος εκφράσεις», έτσι μας έλεγε εκείνα τα -όλο και λιγότερα- απογεύματα που μια το Skippers' μια το Ostria φιλοξενούσαν τις αμπελοφιλοσοφίες της κοινωνικό-επαγγελματικής μας παρέας, εν μέσω φραπέ, μπύρας, τσίπουρου και κλαμπ σάντουιτς...

Και δεν του άρεσε, τον γέμιζε άγχος, που έπρεπε το πρωί να αφήνει αυτό το σκηνικό, να βγαίνει στον κόσμο, να δοκιμάζει και να αποδεικνύει τις, πολλές, ικανότητες της...

Χαθήκαμε με τις δουλειές και τα ταξίδια...

Κάποιο χρόνο μετά ο φίλος αποφάσισε να ξεσπάσει, ένα ξέσπασμα όμοιο με το ξέσπασμα της ηλεκτρικής κιθάρας στο τελείωμα του τραγουδιού, και να διεκδικήσει τη ζωή που είχε εκχωρήσει...

Ξαναβρεθήκαμε στην Πόλη, μήνες μετά το «ξέσπασμα» του, ένα δροσερό ανοιξιάτικο βράδυ. Την ώρα που το τελευταίο παγάκι έλιωνε μέσα στις τελευταίες σταγόνες ουίσκι της βραδιάς, μου είπε όλη την ιστορία, γεμάτη νοήματα δυνατά, κατανοητά μόνο για όσους έχουν βιώσει το τι θα πει στην κυριολεξία «σφιγμένα χείλη»...

Κι εκεί, εκείνο το χάραμα της Κυριακής, την ώρα που οι πρώτες αχτίδες του ήλιου ζωντάνευαν τον Βόσπορο στην άκρη των ματιών μας, ο φίλος σταμάτησε πια να μιλάει, έπιασε το κινητό του κι έβαλε το τραγούδι... Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός, βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη...

Όταν χαράζει... Τη στιγμή που οι ελπίδες πεθαίνουν και ταυτόχρονα γεννιούνται... Την ώρα που όλη η ζωή περνά από μπροστά μας... και ό,τι ζήσαμε και ό,τι σχεδιάζουμε να ζήσουμε...

Και ένιωσα ότι ο φίλος πια ήταν ανακουφισμένος, διαφορετικός...