Δώρο γλυκιά μου...



Σκηνή πριν από λίγη ώρα στο κέντρο της πόλης, στις παρυφές των Εξαρχείων...

Η κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...), ευειδής και χυμώδης, νεαρή, ξανθιά, με τα πληθωρικά τετραγωνικά σάρκας να συναγωνίζονται ποιο θα καταλάβει πρώτο κάποιο από τα λιγοστά τετραγωνικά (εκατοστά;;) υφάσματος που ...βρέθηκαν (τυχαία; δεν νομίζω...) εκεί...!!

Ο κύριος, γραφική φυσιογνωμία, γνωστός clochard της περιοχής, διαβιών δια της ελεημοσύνης κατοίκων και καταστηματαρχών όταν δεν περισσεύει κάποιο μεροκάματο, έχει βγει την βόλτα του στα πέριξ, δια να αλλάξει τον αέρα του...

Όταν...

Όταν βλέπει, χωνάκι παγωτό να εισέρχεται ηδυπαθώς είς τα χείλη της κυρίας (δεσποινίς παρακαλώ...) και κατόπιν να εξέρχεται ωθούμενο από υγρήν γλώσσαν γλείφουσα την κορυφή του παγωτού και όλο αυτό υπεράνω σώματος φιδίσιου και σετ γλουτών (τα τετραγωνικά που λέγαμε στην αρχή) δονουμένων δεξιά αριστερά...!! Η σκηνή εύγλωττος, οπότε δεν περιγράφω περαιτέρω διότι ήδη κινούμαι στα όρια του νόμου περί ασέμνων...

Η ατμόσφαιρα λοιπόν αλλάζει αίφνης... Ο αγαπητός μας clochard κορδώνεται, φτιάχνεται και αρχίζει να τραγουδά, σεινάμενος κουνάμενος, παρακολουθών και ακολουθών εξ αποστάσεως την κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...):

γιό λοΐ γιό λοΐ γιό λοΐ τι τι τι
γιό λοΐ λο λοΐ τι τι
αδελφοί γρασίδη,
είδη καπνιστού,
όλων των ειδών τα είδη,
αδελφοί γρασίδη,

και στο καπάκι...

πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου
πάρε μου μια πίπα δώρο γλυκιά μου
για τα γενέθλια μου

Το φιλοθεάμον κοινό, καταστηματάρχες, περαστικοί και κάποιοι οδηγοί που περίμεναν στο φανάρι, συνειδητοποιούντες το θέμα και το θέαμα και ξεπερνώντας τον αρχικό δισταγμό, στήνει αυτοστιγμεί μια μικρή παράσταση επί δρόμου και πεζοδρομίου, συνοδεύοντας τον αυτοσχέδιο βάρδο...

γιό λο λοΐ λο λοΐ λο λοΐ τι τι
γιό λο λοΐ λο λοΐ τι τι...

Ως άλλοι αλπικοί βουβαλόπαιδες... (εκεί ακούγονται μέρα μεσημέρι τοιούτοι αλαλαγμοί...)

Η δε κυρία (δεσποινίς παρακαλώ...) αντιληφθείσα ότι ως άλλη μούσα, ...αλπινίστρια αυτή, ενέπνευσε πλείστους Αθηναίους «βουβαλόπαιδες» προς συριγμούς και αλαλαγμούς, και έχουσα τελειώσει το προεξέχον του χωνακίου παγωτό, έριξε μια φαρμακερή ματιά στον clochard και την αυτοσχέδια κομπανία του, δάγκωσε δυνατά και ηχηρά ένα μεγάλο κομμάτι από το χωνάκι (άουτς...) και έστριψε στη γωνία...

Κι μείναμε με το τραγουδάκι... Το οποίο ευτυχώς ευρέθη στο youtube (άτιμη εφεύρεση...) για να μπορέσετε να ξαναδιαβάσετε την παραπάνω ιστορία ακούγοντας το... Και συμμετέχοντας έστω και εκ του μακρόθεν στην κομπανία του clochard μας...



Για την ιστορία, το τραγουδάκι μας έχει στίχους και μουσική Λογό (Γιάννη Λογοθέτη), τραγουδήθηκε από τον Θείο Μήτσο (Δημήτρη Πουλικάκο) και -οι έχοντες- μπορούν να το βρουν στον δίσκο βινυλίου «Ελλαδέξ» που κυκλοφόρησε το 1975 ο Γιάννης Λογοθέτης.

Οι προσεκτικοί και έχοντες μνήμη θα διακρίνουν στο εξώφυλλο του δίσκου σκίτσο ομοιάζον του γνωστού παρουσιαστή Άλκη Στέα, ο οποίος την εποχή εκείνη διαφήμιζε γνωστό απορρυπαντικό από τηλεοράσεως...