Ο τρελλός...



Λοιπόν... Κατόπιν σύντομης και ωρίμου σκέψεως αποφάσισα ότι είναι καλύτερα να είμαι λιγουλάκι τρελός, λιγουλάκι αντισυμβατικός, λιγουλάκι ανατρεπτικός αλλά πάντα σταθερός στην άποψη μου και την έκφραση της, πάντα ανοιχτός σε ερεθίσματα και προκλήσεις, πάντα δεκτικός σε σκέψεις και επιχειρήματα...

Κι επειδή αποφάσισα όλα αυτά, αποφάσισα να το «γιορτάσω», ανασύροντας και ακούγοντας έναν από τους παλιούς και λιγότερο γνωστούς τρελλούς της ελληνικής δισκογραφίας, τον Τρελλό από τους Daltons (όχι του Λούκυ Λουκ, τους άλλους, τους δικούς μας...), ένα από τα παλιά 45άρια της ελληνικής ροκ σκηνής του '70.

Συνθέτης του ο Μάκης Παπανικολάου, στιχουργός ο Τάκης Ζυγούμης. Ήταν η Α' όψη από το πρώτο δισκάκι ενός συγκροτήματος που έγινε περισσότερο γνωστό αργότερα το 1972 με την ελληνόφωνη διασκευή του «Γιεζαέλ» των Ιταλών Delirium...
O Τρελλός (The Daltons)

Φορούσε άσπρο τρύπιο παντελόνι
γραβάτα ροζ και πράσινο σκουφί
τη μέρα χόρευε και τραγουδούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Σ' ένα υγρό δωμάτιο κάθε βράδυ
με το φεγγάρι απάνω συντροφιά
και σαν τον βλέπανε που του μιλούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Στον κόσμο τώρα χρόνια μοναχός του
κανείς δε μίλαγε για συγγενείς
το φως και τα λουλούδια αγαπούσε
τρελλό τον φώναζαν και απορούσε

Το κομματάκι το γνώρισα αρκετά χρόνια μετά, στα τέλη της δεκαετίας του '80, και το αγάπησα για τον καταπληκτικό συνδυασμό του φλάουτου, που ως τότε είχα συνδέσει με τον Ian Anderson και τους Jethro Tull...

Σε σημείο που, αφού άκουσα τον Τρελλό και ελλείψει You Tube, mp3s και οικονομικών πόρων, να περάσω ένα ολόκληρο απόγευμα «φιλοξενούμενος» στο δωμάτιο δισκοθήκη ενός φίλου ακούγοντας ένα ένα όλα τα βινύλια των Tull για να ανακαλύψω την ...αντιγραφή.

Σας αφήνω όμως τώρα να ακούσετε το τραγουδάκι, πάω στο φως και τα λουλούδια μου... σας χαιρετώ, κι εγώ, ο τρελλός, και το άτομο μου... μπουρδουμπλούμ...