Beyond the invisible... [Anasa, καλή επιστροφή...]


Το έμαθα -δηλαδή το διάβασα- το Σαββατοκύριακο... Μια καλή φίλη, ένας άνθρωπος που βρήκε κάποτε μέσα από την -προβοκατόρικη- αντίδραση μου, την ευκαιρία να αναδείξει το ταλέντο της στο γράψιμο, στην έκφραση, αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα υγείας, τόσο σοβαρό ώστε να σκέφτεται να σταματήσει να γράφει, να εκφράζεται, να αποτυπώνεις και να μοιράζεται τις σκέψεις της μαζί μας... Έκλεισε το σημειωματάριο της και μας το ανακοίνωσε, όμορφα, αφηγηματικά, σοβαρά, στο blog της...
Σας ευχαριστώ όλους για την στήριξή σας σε αυτό το ιστολόγιο. Όλους, ακόμη κι αυτούς που θα ήθελαν να μην υπάρχει. Λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας αυτή ήταν η τελευταία ανάρτηση. Να είστε όλοι καλά, ευτυχισμένοι, με γεμάτη ψυχή και πάνω από όλα υγιείς για εσάς και τις οικογένειές σας! Μια ευχή... θα ήθελα η ΑNASA, αυτή που τόσο λάτρεψα, να βρίσκεται πάντα στις καρδιές σας.


Σας ευχαριστώ!

Μόνο που έκανε ένα λάθος... Ένα λάθος που το ομολόγησε αρχή αρχή... «Ο καθένας έχει την αξία του κι αυτή δεν βρίσκεται πουθενά αλλού παρά μόνο στη Ψυχή και στις προθέσεις»...

Η λέξη κλειδί είναι η Ψυχή, είναι αυτό που δίνει μορφή στην έκφραση, την σκέψη, τον λόγο, είναι που μας κρατάει ζωντανούς, είναι αυτό που μας παρακινεί, που μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε, να είμαστε εκεί έξω, μαζί με γνωστούς και αγνώστους...

Γιατί έρχεται από εκεί μέσα βαθιά, από μέρη ανεξερεύνητα, από μονοπάτια που δεν ξέρουμε αν θέλουμε να βαδίσουμε κι αν θελήσουμε δεν ξέρουμε αν μπορούμε να τα βρούμε, μέρη πέρα ακόμα κι από το αόρατο, πέρα από τη φαντασία...

Αν θες μια συμβουλή καλή μου φίλη, άφησε την ψυχή σου ελεύθερη να εκφράζει πάντα αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που νιώθεις... Μην την περιορίσεις σε αρχές και τέλη, μην της στερήσεις την ελευθερία, μην την κάνεις να υπακούσει σε κανόνες... Το έκανες όταν ξεκίναγες να ανακαλύπτεις ότι μπορείς (θυμήσου...), άρα μπορείς να το κάνεις και τώρα, τώρα που έχεις ανάγκη, που θέλεις να μπορείς !!

Και κάτι ακόμα, θα δεις πως ο δρόμος που πριν καιρό διάλεξες δεν έχει τέλος, ούτε επιστροφή, θα δεις πως ότι και να γίνεις, θα έχεις μια εσωτερική παρακίνηση να εκφράζεσαι, να γράφεις, να δημιουργείς, θα καταλάβεις πως είναι η ψυχή σου που θα σταματήσει, όχι εσύ που θα της πεις να το κάνει. Γιατί από την ώρα που «το μικρό, δειλό, φοβισμένο μολύβι, έγινε πένα χρυσή, έφυγε από το ταπεινό τετράδιο με τις φαιές γραμμωτές σελίδες, βρήκε και βάδισε σταθερά το δρόμο προς τα λευκά, παχιά, ολόλαμπρα χαρτιά, απέκτησε στυλ, νεύρο, ταυτότητα, ΑΝΑΣΑ...», από την ώρα εκείνη έχεις μπει σε δρόμο που δεν έχει πίσω, παρά μόνο μπροστά...

Σε χαιρετώ και περιμένω την επόμενη ...ANASA σου!! Όποτε έρθει... Ίσως πιό κοφτή, πιο αδύναμη, πιο κουρασμένη αλλά πάντα ζωντανή και ατίθαση...!!