Μελωδίες του Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο...



Απόψε (χθες Τρίτη δηλαδή) στο Ηρώδειο η μελωδική φωνή του Andrea Bocelli ήρθε να δέσει με την ομορφιά και την αγιότητα του τοπίου... με την ιστορία και τη διαχρονικότητα της Ελλάδας μας...

Εισιτήρια δεν είχαμε, κυκλοφόρησαν μέσα στο καλοκαίρι όταν λείπαμε σε διακοπές και έγιναν [προφανώς] ανάρπαστα... Ξεκινήσαμε για το Ωδείο Ηρώδου Αττικού με δύο εναλλακτικές: α. βρίσκουμε δύο οικονομικά εισιτήρια και μπαίνουμε ή β. στεκόμαστε έξω, όσο κοντά μπορούμε, και ακούμε...

Προφανής η δεύτερη επιλογή... και μοναδική η παρέα μας, σχεδόν τριακόσια (τόσα είδα και -πρόχειρα- μέτρησα...) άτομα εκτός Ηρωδείου να προσπαθούν με σιωπή και ευλάβεια να απολαύσουν τον ήχο που έβγαινε από μέσα...



Χειροκρότημα θερμό όταν στα μισά του δευτέρου μέρους τα εξωτερικά μεγάφωνα «άνοιξαν» για να μεταδώσουν το όμορφο «μέσα» στο σιωπηλό και ευλαβικά αναμένον «έξω»...

Οι λίγοι φωνασκώντες συνετίζονταν από την παγερή αδιαφορία των υπολοίπων, στο τέλος άκουσα έναν κύριο (ομογενή προφανώς...) να επιτιμά μία κυρία που στο «Mamma», εκτός Ηρωδείου πάντα, βίασε τη μυσταγωγία του χόρου και φώναζε στο κινητό της, λέγοντας της: «σας ευχαριστώ... συγχαρητήρια... ήθελα να πάω αυτό το τραγούδι από αυτή τη μαγική φωνή, σε αυτή τη μοναδική στιγμή κάτω από την Ακρόπολη στη μάνα μου, είναι 80 χρονών, δε θα προλάβει μάλλον να ξαναζήσει τέτοια στιγμή στην πατρίδα της... τώρα θα πάω τη φωνή σας...», ντράπηκα για λογαριασμό της, εκείνη διόλου...

Γυρίσαμε στο σπίτι προ ολίγου... Όλο το σώμα μου πονάει από την ορθοστασία... Όλη η ψυχή μου το ανακουφίζει από την μαγεία του ακούσματος... Έτσι, όσο η ψυχή θεραπεύει το σώμα για να μπορέσουν να με παραδώσουν στις αγκάλες του Μορφέα, έψαξα και βρήκα στο YouTube το αγαπημένο μου τραγούδι από το απoψινό «κλείσιμο» του Andrea Bocelli σε live ερμηνεία και το μοιράζομαι μαζί σας... Mamma... Ένας ναπολιτάνικος ύμνος στον πραγματικό αρχηγό της οικογένειας... Καλό βράδυ...