Μια Παρασκευή απόγευμα...



Κάπου στο κέντρο της Αθήνας... Μια κιθάρα και μερικές όμορφες φωνές, αναστατώνουν ευχάριστα το μουντό στενό με τα ψηλά και άχαρα κτίρια γραφείων... «...Γιαρούμπι τα ποτήρια σπάσ’ τα με τα χεράκια σου....»...

Να είσαι στο γραφείο με κατεβασμένα τηλέφωνα, να προσπαθείς να γράψεις και στο μεζεδοπωλείο της γωνίας η παρέα να απολαμβάνει μεσημεριανό τσιπουράκι με κιθαρίτσα και τραγούδι... γαμώτο, έχει κι άλλες χαρές η ζωή... «Μαριγίτσα πάμε στην ταβέρνα, ταβερνιάρη βάλε μας και κέρνα κι ωχ αμάν αμάν!»

Κυριακή βράδυ... Αποτυπώνω την εικόνα για να θυμάμαι ότι η δουλειά είναι καλή, η ζωή όμως ακόμα καλύτερη...