Ένα αύριο βγαλμένο από τις αναμνήσεις του χθες...



Γνωριστήκαμε κάτι λιγότερο από μια δεκαετία πριν... στο εξωτερικό... και οι δύο για δουλειές, μόνοι σε μια ξένη χώρα... οι οικογένειες πίσω... είναι λίγο μυστήριο αλλά η τύχη θέλει μερικές φορές τους ανθρώπους να «πέφτουν» ο ένας πάνω στον άλλο και να κολλάνε... να κολλάνε παράξενα... δυο χρόνια μετά οι δρόμοι μας χώρισαν... από ένστικτο κρατήσαμε την επαφή... αραιά και που...

Προχθές με πήρε τηλέφωνο, είχε γυρίσει πια και αυτός Ελλάδα... για «μόνιμα»... κανονίσαμε να βρεθούμε για μπύρα και αντροκουβέντα, είχαμε αρκετά να πούμε... αποφασίσαμε ότι με την πρώτη ευκαιρία θα ξαναβγούμε «έξω», συμφωνήσαμε ότι δεν είμαστε «πλασμένοι» για να μένουμε πολύ σε μια χώρα... ακόμα κι αν αυτή είναι η χώρα μας...

Μάντεψε τη σκέψη μου, «μην το πεις απότομα στη γυναίκα σου, θα πέσει παντόφλα»... «ούτε εσύ στη δική σου», απάντησε το βλέμμα του... Μέσα στα γέλια σηκώσαμε τις μπύρες, τσουγκρίσαμε, «άντε στην υγειά μας φίλε» είπαμε... κι εκεί, θαρρείς συνεννοημένοι, πιάσαμε το ρυθμό, πρίμο σεγόντο, εκείνος φωνή κι εγώ ένα σιγανό σφύριγμα...

No! Rien de rien... Non ! Je ne regrette rien... Ni le bien qu'on m'a fait... Ni le mal tout ça m'est bien égal!...