Χαιρετίσματα και σκέψεις...

Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια... Πάντα συνοδεύει τα πρωινά εκείνα της ονειροπόλησης, χρήσιμη συνήθεια για να αποφύγεις την τρέλα που προκαλεί η πίεση της καθημερινότητας... Βρίσκω δε ιδιαίτερα όμορφη την εισαγωγή με τα παιχνίδια της κιθάρας...

Οι στίχοι έχουν χρειά πολιτική... Ή μήπως δεν έχουν;; Σκέφτομαι ότι τελικά όλη η ζωή μας, όλα γύρω μας, είναι ένας αγώνας «εξουσίας», μια τάση και πρόκληση να «κυβερνήσεις» ή να «κυβερνηθείς»...

Σκέφτομαι και αυτό που μου έλεγε παλιότερα ένας, καλύτερος από εμένα τότε, άνθρωπος, που με μυούσε στα «μυστικά» της διοίκησης, της εξουσίας: ότι η ηγεσία, η εξουσία, έχει μοναξιά... Η σωστή ηγεσία, η σωστή εξουσία...

Αρκετά όμως με τις σκέψεις, μουσική.. Χαιρετισματα (λοιπόν στην εξουσία)... Βασιλης Παπακωνσταντινου... Σε στίχους Αφροδίτης Μάνου...



Εγώ δε θέλω στη ζωή να κυβερνήσω
θέλω να μείνω οπαδός φανατικός
αυτών που πάντοτε την τρώνε από πίσω
και στο μηδέν ξαναγυρνάνε διαρκώς

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω να με κάνετε σατράπη
ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά
απ' το ραδιόφωνο σας στέλνω με αγάπη
τα τραγουδάκια μου και δυο γλυκά φιλιά

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι

Εγώ δε θέλω τον αρμόδιο να παίξω
να αποφασίζω κεκλεισμένων των θυρών
είμαι απ' αυτούς που πάντα μένουνε απ' έξω
γιατί δεν έχω ούτε γραβάτα ούτε παπιγιόν

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία
εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι
παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω
σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι