Η μουσική, η νύχτα και η μέρα μετά...


Χθες το βράδυ λοιπόν το διασκέδασα πραγματικά... Ξεκίνησα στη σελίδα μου στο facebook να κάνω ένα «μουσικό πρόγραμμα» με παλιά λαϊκά και ολίγα ρεμπέτικα... Η αρχική πρόβλεψη ήταν για μια ώρα, τελικά κράτησε τρεις, ως τις 12, και παρέλασαν πολλοί και διάφοροι, ανάμεσα τους και άνθρωποι που είχα πολύ καιρό να ακούσω... Ακόμα και ένας νέος φίλος προστέθηκε, για να συνεισφέρει στην μουσική μας διαδρομή... Και πραγματικά το χάρηκα...

«Πέρα από το κέφι της βραδυάς, τελικά τι έμεινε;;», αναρωτιόμουν νωρίτερα σήμερα που κατέβαινα στο γραφείο μου. Έμεινε!! Έμεινε κάτι σημαντικό: όλη η βραδυά τελικά εξελίχθηκε σε ελεγεία στον έρωτα, όλοι ανακαλύψαμε μέσα μας την αγάπη, στις διάφορες διαστάσεις της, στις διάφορες εκφράσεις της. Και σίγουρα όλοι κοιμηθήκαμε μετά λίγο αλλαγμένοι... Αχ έρωτα...



Στην πορτοκαλιά από κάτω
Πλένει τα μπαμπακερά
Πράσινα έχει τα μάτια
κι η φωνή της βιολετιά
Αχ έρωτα!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

Τρέχει το νερό στ' αυλάκι
Με τον ήλιο στην καρδιά του
Τραγουδάει ένα σπουργίτι
πάνω στη μικρή ελιά
Αχ έρωτα!!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

Κι όταν θα'χει αποσώσει
Όλο το σαπούνι η Λόλα
Θα 'ρθουν οι μικροί Τορέρος,
Οι Τορέρος οι μικροί
Αχ έρωτα!!

Στην ανθισμένη την πορτοκαλιά από κάτω
Αχ έρωτα...

[μουσική συλλογή] Temptations... [vol. 6]

Το temptations... [vol.6] που πιστεύω θα ακούσετε απόψε είναι ο τελευταίος πειρασμός... Δηλαδή η τελευταία μουσική συλλογή στη σειρά των πειρασμών... Γιατί οι πειρασμοί γύρω μας δεν τελειώνουν, όπως δεν τελειώνει η σκέψη, όπως δεν στερεύει η μουσική, όπως δεν εξαντλείται ο λόγος... Γιατί όλα αυτά είναι αλληλένδετα και στενά συνδεδεμένα με την ανθρώπινη φύση μας... Γιατί ο πειρασμός είναι η ίδια μας η φύση, η ανθρώπινη μας διάσταση...

Έχει ομορφιά η μοναξιά;;



Όταν δουλεύω, ειδικά όταν γράφω, προτιμώ να το κάνω με τη συνοδεία μουσικής. Μόνος, εγώ και οι σκέψεις μου. Η τεχνολογία βοηθάει πλέον, ανοίγεις το iTunes, διαλέγεις βιβλιοθήκη, ενεργοποιείς το shuffle, πατάς το play και χάνεσαι στους ήχους και τις σκέψεις...

Κι εκεί, η μουσική έρχεται να δώσει χρώμα, ήχο, υπόσταση, να ομορφήνει ένα συνάισθημα από τη φύση του βαρύ κι αρνητικό...

Όχι, δεν είμαι πιά μοναχός, είμαι παρέα με παραστάσεις, ήχους εμπειρίες, βιώματα... Γιατί με τη μουσική τελικά «ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου...», όπως έγραψε ο Δημήτρης Χριστοδούλου, μελοποίησε (τι όμορφη λέξη...) ο Ζωρζ Μουστακί και τραγούδησε ο Αντώνης Καλογιάννης.



Έζησα μες στην παγωνιά, χωρίς την αγκαλιά σου,
μα σε σκεφτόμουνα βαθιά, σα να ’μουνα κοντά σου,
μέρες και νύχτες πέρασα και ήσουν η σκιά μου,
εσύ που είσαι μια ζωή και είσ’ η μοναξιά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Έρχεσαι πάντα σιωπηλή, κοντά μου σαν τραγούδι,
κήπος βαθύς ο ύπνος μας κι εσύ λευκό λουλούδι,
στ’ αλήθεια πού θα πάει αυτό, με σένα μοναξιά μου,
να πνίγομαι στα όνειρα κι εσύ να ’σαι κοντά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Μ’ έμαθες τόσα μοναξιά και τόσα έχω χάσει,
που κι αν μ’ αφήσεις μια στιγμή, τίποτα δε θ’ αλλάξει
κι αν έζησα στη μοναξιά, ποτέ δεν ήμουν μόνος
κι αν πέρναγε η μια πληγή, με τύλιγε ο πόνος.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.