Έχει ομορφιά η μοναξιά;;



Όταν δουλεύω, ειδικά όταν γράφω, προτιμώ να το κάνω με τη συνοδεία μουσικής. Μόνος, εγώ και οι σκέψεις μου. Η τεχνολογία βοηθάει πλέον, ανοίγεις το iTunes, διαλέγεις βιβλιοθήκη, ενεργοποιείς το shuffle, πατάς το play και χάνεσαι στους ήχους και τις σκέψεις...

Κι εκεί, η μουσική έρχεται να δώσει χρώμα, ήχο, υπόσταση, να ομορφήνει ένα συνάισθημα από τη φύση του βαρύ κι αρνητικό...

Όχι, δεν είμαι πιά μοναχός, είμαι παρέα με παραστάσεις, ήχους εμπειρίες, βιώματα... Γιατί με τη μουσική τελικά «ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου...», όπως έγραψε ο Δημήτρης Χριστοδούλου, μελοποίησε (τι όμορφη λέξη...) ο Ζωρζ Μουστακί και τραγούδησε ο Αντώνης Καλογιάννης.



Έζησα μες στην παγωνιά, χωρίς την αγκαλιά σου,
μα σε σκεφτόμουνα βαθιά, σα να ’μουνα κοντά σου,
μέρες και νύχτες πέρασα και ήσουν η σκιά μου,
εσύ που είσαι μια ζωή και είσ’ η μοναξιά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Έρχεσαι πάντα σιωπηλή, κοντά μου σαν τραγούδι,
κήπος βαθύς ο ύπνος μας κι εσύ λευκό λουλούδι,
στ’ αλήθεια πού θα πάει αυτό, με σένα μοναξιά μου,
να πνίγομαι στα όνειρα κι εσύ να ’σαι κοντά μου.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.

Μ’ έμαθες τόσα μοναξιά και τόσα έχω χάσει,
που κι αν μ’ αφήσεις μια στιγμή, τίποτα δε θ’ αλλάξει
κι αν έζησα στη μοναξιά, ποτέ δεν ήμουν μόνος
κι αν πέρναγε η μια πληγή, με τύλιγε ο πόνος.

Ποτέ δεν είμαι μοναχός μέσα στη μοναξιά μου.