Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό...

...με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις...


Ο ρεμπέτης ροκάς, ή ο ροκάς ρεμπέτης, Νίκος Παπάζογλου αποχώρησε ησύχως σήμερα, νικημένος από τον καρκίνο. Πρέπει μάλλον να είπε κι ένα τελευταίο «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό...» πριν φύγει, αν και αυτό δε θα το μάθουμε ποτέ. Θα τον θυμόμαστε πάντα, γνήσιο εκφραστή της χαρμολύπης, στοιχείου ζωτικού της ιστορίας μας, της παράδοσης μας: ο (σωστός) Έλληνας βρίσκει πάντα τη λύπη μέσα σε αυτά που τον κάνουν να χαίρεται, αναζητά τη χαρά σε αυτά που τον θλίβουν, γελά και κλαίει συνάμα, κάνει τραγούδι το μοιρολόι, κάνει το θάνατο γλέντι, γιορτή..!!

Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ένας από τους ανθρώπους, τους Έλληνες, που έκανε αυτό το συναίσθημα στίχο και μουσική... Πολλοί, άλλος νωρίτερα άλλος αργότερα, τον αγαπήσαμε, μάθαμε να βρίσκουμε εμάς στη μουσική του, μάθαμε να περιμένουμε το κάτι καινούργιο που θα μας έδινε... Σήμερα, η καθημερινότητα μας φτώχεψε, άξαφνα, πολύ... Ο πολιτισμός μας πάλι -ευτυχώς- όχι, η μουσική που μας άφησε παρακαταθήκη θα μας συντροφεύει στο διηνεκές... Αντίο...